Παρά λίγο κυρίαρχοι: Η τρομερή Παρί των 90's (Part III | 1994-95)

    Mε το πρωτάθλημα που κατέκτησε το 1994, η Παρί απέκτησε επιτέλους το δικαίωμα να συμμετάσχει στο Τσάμπιονς Λιγκ της σεζόν 1994-95. Κάτι διόλου ευκαταφρόνητο καθότι εκείνη την εποχή συμμετείχαν μόνο οι πρωταθλήτριες ομάδες και ως εκ τούτου, την προηγούμενη 5ετία αποτελούσε αποκλειστικό προνόμιο της Μαρσέιγ. Παρά ταύτα, η πιο σημαντική αλλαγή το καλοκαίρι του 1994 δεν έγινε στο ρόστερ το οποίο θεωρούταν (και δικαίως) πανίσχυρο, αλλά στην θέση του προπονητή. Ο Πορτογάλος Αρτούρ Ζορζ πλήρωσε εν πολλοίς το "μάρμαρο" για τον αποκλεισμό στα ημιτελικά του Κυπελλόυχων από την Άρσεναλ, κατηγορούμενος για υπερβολικά συντηρητική προσέγγιση. Ο αντικαταστάτης του ήταν ο Λουίς Φερναντέζ, παλιά δόξα του συλλόγου ως παίκτης, ο οποίος υποσχέθηκε περισσότερο θέαμα σε Γαλλία και Ευρώπη.

 Γράφει ο Gallos3bit 

Στην προκριματική φάση, η ουγγρική Βακ αποτέλεσε έυκολη λεία για τα "δόντια" της Παρί, η οποία προκρίθηκε με 2 νίκες (3-0, 2-1) στην πολυπόθητη φάση των ομίλων. Η κλήρωση την έφερε στο ίδιο γκρουπ με τις Μπάγερν Μονάχου, Σπάρτακ Μόσχας και Ντιναμό Κιέβου με τα προγνωστικά να θέλουν τους πρωτόβγαλτους στην διοργάνωση των αστέρων Γάλλους να ερίζουν με την Σπαρτάκ και την Ντιναμό για την δεύτερη προνομιούχο θέση πίσω από τους Βαυαρούς που ήταν το ακλόνητο φαβορί για την πρωτιά. 

Η πλήρης σύνθεση της ομάδας για την σεζόν 1994-95

Στους ρυθμούς του Λιβεριανού "μαύρου πάνθηρα" 

Η Παρί όμως έκανε ηχηρό "statement" από την πρώτη κιόλας αγωνιστική, όταν και επικράτησε 2-0 της Μπάγερν Μονάχου σε ένα κατάμεστο "Πάρκο των πριγκήπων". Και δεν μιλάμε για μία οποιαδήποτε Μπάγερν. Προπονητής ήταν η ¨"αλεπού" Τζιοβάνι Τραπατόνι, τερματοφύλακας ο Όλιβερ Καν, ηγέτης ο  Λόταρ Ματέους και οι τότε νεαροί Τσίγκε, Σολ, Χάμαν, Μπάμπελ προσέθεταν φρεσκάδα και πνευμόνια σε ένα καλοκουρδισμένο σύνολο. Ε, αυτό το σύνολο υπέφερε στα χέρια της Παρί, που σκόραρε με τους Γουεά και Μπραβό ενώ ο Καν απέτρεψε ένα ευρύτερο σκορ. 

Ο πρώτος γύρος ολοκληρώθηκε με δύο διπλά με το ίδιο σκορ 2-1 εκτός έδρας κόντρα στις εκπροσώπους της ανατολικής Ευρώπης, ενώ νικηφόρο ήταν και το 1-0 εντός έδρας επί της Ντιναμό Κιέβου. Ώσπου έφτασε η ώρα της επίσκεψης στο Ολυμπιακό Στάδιο του Μονάχου, με τον Τζορτζ Γουεά να κρίνει την έκβασή του αγώνα με ένα τρομερό σόλο και γκολ που από πολλούς θεωρείται το καλύτερο εκείνης της σεζόν στην διοργάνωση.

Ο "μαύρος πάνθηρας" των Παριζιάνων πέτυχε 2 γκολ και στη νίκη με 4-1 επί της Σπαρτάκ Μόσχας, με την οποία οι Γάλλοι έκλεισαν την φάση των ομίλων με το απόλυτο των νικών. Ο 29χρονος Λιβεριανός επιθετικός, ο οποίος μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας έφτασε μέχρι και τον προεδρικό θώκο στην χώρα του, αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του Τσάμπιονς Λιγκ την συγκεκριμένη σεζόν και τα επιτεύγματά του τον βοήθησαν να γίνει ο πρώτος (και μοναδικός μέχρι στιγμής) Αφρικανός που κερδίζει την "Χρυσή Μπάλα" του France Football! 

Ο Γουεά με την Χρυσή Μπάλα του 1995

Ο θρίαμβος κόντρα στην "ντριμ τιμ" του Κρόιφ

Οι υποψήφιοι αντίπαλοι των προημιτελικών ήταν το ζευγάρι του τελικού του Τσάμπιονς Λιγκ της προηγούμενης σεζόν, Μίλαν και Μπαρτσελόνα, και η Χάιντουκ Σπλιτ. Η κληρωτίδα έβγαλε τελικά τους "μπλαουγκράνα" του Γιόχαν Κρόιφ οι οποίοι έμοιαζαν με απροσπέλαστο εμπόδιο. Το πρώτο ματς στο "Καμπ Νου" ήταν ισορροπημένο και το τελικό 1-1 (48' Κορνέεφ - 57' Γουεά) άφηνε όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά. Ο επαναληπτικός προημιτελικός όμως ήταν επικός και έσπασε καρδιές. Οι "Παριζιάνοι" παρατάχθηκαν με το "μαγικό τετράγωνο" Βαλντό-Ραϊ-Ζινολά-Γουεά στην βασική τους ενδεκάδα και στρίμωξαν άσχημα την επονομαζόμενη "ντριμ τιμ" του Κρόιφ που προερχόταν από 4 σερί κατακτήσεις πρωταθλημάτων Ισπανίας. Οι γηπεδούχοι σημάδεψαν 5 (!) φορές τα δοκάρια του Μπουσκέτς (πατέρα του μετέπειτα χαφ των Καταλανών, Σέρχιο) και ο... άγραφος νόμος του ποδοσφαίρου επιβεβαιώθηκε με το γκολ κόντρα στη ροή του αγώνα του Μπακέρο στο 49'. Ο Ραΐ με κεφαλιά όμως ισοφάρισε στο 72', δίνοντας μία άγρια ομορφιά στα τελευταία 15 λεπτά, καθώς ήταν εμφανές ότι το επόμενο γκολ θα ήταν και αυτό που θα έκρινε την πρόκριση.

Τελικά το πέτυχε ένας απρόσμενος ήρωας: Ο μέσος της Παρί Βενσάν Γκερέν, που έπαιζε με σοβαρό πρόβλημα τραυματισμού στον ώμο από το πρώτο κιόλας ημίχρονο, εξαπέλυσε μία "οβίδα εδάφους-εδάφους" έξω από την περιοχή του Μπουσκέτς στο 83' και έγραψε το όνομά του με χρυσά γράμματα στην ιστορία του συλλόγου.  

Το σφύριγμα της λήξης του Αυστριακού διαιτητή Γκερντ Γκράμπχερ έδωσε το έναυσμα για ανεπανάληπτα πανηγύρια στην πόλη του φωτός, με τους παίκτες να κάνουν τον γύρο του θριάμβου για την παρθενική συμμετοχή της ομάδας στην κορυφαία τετράδα του Τσάμπιονς Λιγκ μόλις 25 χρόνια μετά την "γέννησή" της. 

Το πρωτοσέλιδο της Equipe την επόμενη της μεγάλης πρόκρισης με τίτλο "Μεγαλειώδης!"

Η υπόκλιση στη Μίλαν και οι "σκιές" του Γουεά

Στα ημιτελικά η Παρί θεωρούταν ως η "σταχτοπούτα" απέναντι σε Μπάγερν Μονάχου, Άγιαξ και Μίλαν. Τελικά κληρώθηκε με τους "ροσονέρι", οι οποίοι ήταν κάτοχοι του τροπαίου μετά την "τεσσάρα" επί της Μπαρτσελόνα στον τελικό της Αθήνας ένα χρόνο νωρίτερα. Μία κλήρωση που ήταν προβληματική εκ προοιμίου για την γαλλική ομάδα, η οποία πέραν της δικής της απειρίας και της αδιαμφισβήτητης κλάσης της αρμάδας του Φάμπιο Καπέλο, είχε να διαχειριστεί και τις φήμες περί ενδιαφέροντος και προχωρημένων επαφών της Μίλαν με τον Τζορτζ Γουεά. Ο Λιβεριανός άσος βρέθηκε στο μάτι του "κυκλώνα" από την έντονη παραφιλολογία εκείνων των εβδομάδων και ήταν "non factor" στους δύο ημιτελικούς κόντρα στην ομαδάρα των Πανούτσι, Μπαρέζι, Μαλντίνι, Κοστακούρτα, Ντεσαγί, Αλμπερτίνι, Μπόμπαν, Σαβίσεβιτς και Ντοναντόνι.

Παρά ταύτα, η Παρί  κοίταξε στα μάτια τη Μίλαν στο πρώτο ματς και ο Ζινολά τράνταξε με μακρινό "κεραυνό" τη συμβολή των δοκών του Ρόσι, σε μία φάση που θα μπορούσε να κρίνει την έκβαση του αγώνα. Η απουσία του "μετρονόμου" Βάλντο σε εκείνο τον ημιτελικό όμως αποδείχθηκε κομβικής σημασίας και οι κυνικοί φιλοξενούμενοι "απέδρασαν" με ένα πολύτιμο "διπλό" (0-1) με το γκολ του Μπόμπαν στις καθυστερήσεις και σε μία εποχή που τα εκτός έδρας γκολ σε "διπλούς" νοκ άουτ ευρωπαϊκούς αγώνες άξιζαν το βάρος τους σε χρυσάφι. 

Το τρικ με τον Ζινολά να αλλάξει πλευρά στον επαναληπτικό του "Σαν Σίρο" ξάφνιασε τη Μίλαν για 15 μόνο λεπτά, δεν αποτυπώθηκε στον φωτεινό πίνακα και τα δύο γκολ του Σαβίσεβιτς (21', 68') επιβεβαίωσαν τον αποκλεισμό της Παρί μια ανάσα πριν από ευρωπαϊκό τελικό για τρίτη συνεχόμενη χρονιά. 

Σα να μην έφτασε αυτός ο πικρός αποκλεισμός, ο Γουεά έριξε λάδι στην φωτιά δηλώνοντας πως θα του άρεσε το ενδεχόμενο να αγωνιστεί στη Μίλαν προκαλώντας σφοδρές αντιδράσεις στις τάξεις του οπαδικού κινήματος της Παρί. Οι περιβόητοι και ακροδεξιοί του Kop της Βουλώνης μάλιστα σηκώσαν πανό με σύνθημα "Γουεά δεν σε χρειαζόμαστε" στο τελευταίο εντός έδρας ματς του γαλλικού πρωταθλήματος εκείνης της χρονιάς, με τον Γουεά μεταγράφεται τελικά στους "ροσονέρι", "δικαιώνοντας" όσους έκαναν λόγο για εσκεμμένη μειωμένη απόδοση στους ημιτελικούς. Το γυαλί μεταξύ των δύο πλευρών δεν θα ξανακολλήσει ποτέ, με τον Γουεά μάλιστα να κάνει και ένα πέρασμα από την μισητή Μαρσέιγ πολλά χρόνια αργότερα. 

Το πανό εναντίον του Γουεά από το Kop της Βουλώνης

Αντίο και από τον "El magnifico"

Την πόρτα εξόδου του "Parc des Princes", αλλά ως λαϊκός ήρωας, πέρασε εκείνο το καλοκαίρι και ο αγαπημένος του κοινού, Νταβίντ Ζινολά. Ο "El magnifico" (ο Υπέροχος, παρατσούκλι που του είχαν δώσει τα ισπανικά μίντια μετά τις παραστάσεις κόντρα σε Ρεάλ και Μπαρτσελόνα) θα μετακομίσει στην αγγλική Πρέμιερ Λιγκ (πρώτα για χάρη της Νιούκαστλ και εν συνεχεία σε Τότεναμ, Άστον Βίλα και Έβερτον), μετά από μία τριετία στην οποία άφησε ανεξίτηλο το σημάδι του στην γαλλική πρωτεύουσα. Που να ήξερε πως το ευρωπαϊκό τρόπαιο για το οποίο τόσο είχε μοχθήσει θα ερχόταν πολύ σύντομα;

 

Το ίνδαλμα της Παρί, Νταβίντ "El magnifico" Ζινολά

Τα στατιστικά στο Τσάμπιονς Λιγκ 1994-95

Η πρωτοφανής πορεία της γαλλικής "υπερταχείας" που φρέναρε μόνο στη μεγάλη Μίλαν

Παρά λίγο κυρίαρχοι: Η τρομερή Παρί των 90's (Part II | 1993-94)

     Οι προσθαφαιρέσεις του καλοκαιριού του 1993 ήταν ελάχιστες αλλά καίριες: Η διοίκηση της Παρί πρόλαβε πολλά ευρωπαϊκά "θηρία" και υπέγραψε τον Ραΐ Σόουζα ντε Ολιβέϊρα, αρχηγό και ηγέτη της μεγάλης Σάο Πάολο που κατέκτησε 2 συνεχόμενα Λιμπερταδόρες και το Διηπειρωτικό (προπομπός του Παγκοσμίου Κυπέλλου Συλλόγων) του 1992 νικώντας με 2-1 την Μπαρτσελόνα του Γιόχαν Κρόιφ. Ο μικρός αδερφός του Σόκρατες ολοκλήρωσε την σεζόν στη Λατινική Αμερική και προσγειώθηκε στην Πόλη του φωτός με λίγες εβδομάδες καθυστέρηση, μεταγγίζοντας το DNA του πρωταθλητισμού σε μία ομάδα που στο τέλος εκείνης της σεζόν θα πανηγύριζε το δεύτερο μόλις πρωτάθλημα της ιστορίας της.

Γράφει ο Gallos3bit

Ο Ραΐ στην παρουσίασή του με φόντο τον πύργο του Άιφελ

Εκείνο το καλοκαίρι του 1993, η νηνεμία στις τάξεις της Παρί Σεν Ζερμέν ήταν σε πλήρη αντιδιαστολή με τον τυφώνα του σκανδάλου στις τάξεις της μεγάλης της αντιπάλου, της Μαρσέιγ, για την απόπειρα δωροδοκίας στο περιβόητο ματς Βαλενσιέν-Μαρσέιγ. Η Μαρσέιγ, που τον Μάΐο εκείνης της χρονιάς είχε κατακτήσει το πρώτο Τσάμπιονς Λιγκ στα χρονικά του γαλλικού ποδοσφαίρου, βρέθηκε στο επίκεντρο της δίνης συγκλονιστικών αποκαλύψεων που την οδήγησαν τελικά σε πρωτοφανείς ποινές: Η ΟΥΕΦΑ την απέκλεισε εκ προοιμίου από το Τσάμπιονς Λιγκ 1993-94 (παρά το ότι ήταν η εν ενεργεία κάτοχος του τίτλου), ενώ της απαγόρευσε παράλληλα να συμμετάσχει στο ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ καθώς και στο Διειπηρωτικό Κύπελλο. Στα τέλη εκείνου του Σεπτεμβρίου, η γαλλική ομοσπονδία αφαιρεί τον τίτλο του πρωταθλητή Γαλλίας της Μαρσέιγ για την σεζόν 1992-93 και τελικά, μετά από πολύμηνη και πολύκροτη δίκη, τον Απρίλιο του 1994 το αρμόδιο δικαστήριο θα αποφανθεί τον υποβιβασμό της ομάδας του προέδρου Μπερνάρ Ταπί, ενώ ένα χρόνο αργότερα ο τελευταίος θα καταδικαστεί πρωτόδικα σε 2 χρόνια κάθειρξης.

 

Η Παρί 1993-94 που έμελλε να στεφθεί πρωταθλήτρια Γαλλίας.

Σε αυτό το ταραγμένο τοπίο, η αυτοκρατορία της Μαρσέιγ (που είχε πάρει πέντε σερί πρωταθλήματα) γκρεμίζεται με κρότο, και η Παρί Σεν Ζερμέν την διαδέχεται στο θρόνο της Ligue 1. Το γεγονός όμως ότι η "άσπονδη" αντίπαλος κατέκτησε ευρωπαϊκό τρόπαιο προκάλεσε μία... εμμονή στους παριζιάνους να πετύχουν και αυτοί κάτι αντίστοιχα σημαντικό προκειμένου να αποκτήσουν ανάλογο πρεστίζ. Και κάπως έτσι, μπήκαν με μεγάλες φιλοδοξίες στο Κύπελλου Κυπελλούχων εκείνης της χρονιάς. 

Το ταξίδι ξεκίνησε από την Κύπρο, όπου ο ΑΠΟΕΛ αποδείχθηκε σκληρό καρύδι και παραλίγο να κάνει την αναπάντεχη έκπληξη. Σε ένα "σβηστό" ματς, η Παρί προηγήθηκε στο 77' με κεφαλιά του δεξιού της μπακ Ζαν Λικ Σασίς μετά από κόρνερ. Στις καθυστερήσεις όμως ο Γουεά υπέπεσε σε πέναλτι και χρειάστηκε μία εντυπωσιακή εκτίναξη του "αίλουρου" Μπερνάρ Λαμά για να διατηρηθεί το τελικό 1-0.

Στον επαναληπτικό, με τον Ραΐ να κάνει το ευρωπαϊκό το ντεμπούτο με τα νέα του χρώματα, η Παρί χρειάστηκε μόλις 14 δευτερόλεπτα για να ανοίξει το σκορ με τον Λε Γκουέν, και σφράγισε την πρόκριση με το τελικό 2-0.

Το εμπόδιο την ρουμάνικης Ουνιβερσιτατέα Κραϊόβα στους "16" ήταν πολύ χαμηλό για τους Κυπελλούχους Γαλλίας, όπως μαρτυράει και το συνολικό 6-0. Η μεγάλη πρόκληση όμως εμφανίστηκε στα προημιτελικά, με την Παρί να ξαναβρίσκει στο διάβα της την Ρεάλ Μαδρίτης! Οι "μερένχες" έψαχναν την εκδίκηση/ εξιλέωση μετά τον απίστευτο αποκλεισμό της προηγούμενης σεζόν στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ (κάντε κλικ εδώ για περισσότερες λεπτομέρειες). Η "συμμορία" του Πορτογάλου προπονητή Αρτούρ Ζόρζ δεν φοβόταν κανέναν πλέον και το έδειξε με την υπεροχή της μέσα στον "Σαντιάγκο Μπερναμπέου". Το τελικό 1-0 με το γκολ του Γουεά αδικούσε την εικόνα της Παρί, που στα χαμένα τετ α τετ των Ζινολά, Βάλντο και Γουεά στο δεύτερο ημίχρονο, "πέταξε" τη δυνατότητα να "κλειδώσει" την πρόκριση από το πρώτο κιόλας 90λεπτο. 

Στις 15 Μαρτίου 1994, ο Λουίς Ενρίκε πάτησε για δεύτερη σερί χρονιά το χορτάρι του "Πάρκου των πριγκήπων" ως παίκτης της "βασίλισσας", 21 ολόκληρα χρόνια πρωτού ως προπονητής πλέον, οδηγήσει τους παριζιάνους στο Έβερεστ του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Στο 20ο λεπτό μάλιστα, ο 24χρονος τότε μέσος "έστρωσε" με το κεφάλι την μπάλα στον Ιέρο, που με σουτ - που κόντραρε στον Μπουντραγκένιο -ισοφάρισε την σειρά προσωρινά και αναπτέρωσε τις ελπίδες των "μερένχες" που είχαν γλυτώσει από του χάρου τα δόντια με το δυναμικό ξεκίνημα των γηπεδούχων. Στο 51' όμως ο κεντρικός αμυντικός της Παρί, Ρικάρντο Γκόμες, εκμεταλλεύτηκε την ασταθή απόκρουση του Μπούγιο στο φάουλ του Βάλντο και με κοντινή προβολή διαμόρφωσε το τελικό 1-1 και έστειλε την Παρί στα ουράνια των ημιτελικών, πετώντας εκτός συνέχειας για δεύτερη σερί χρονιά την πιο βαριά φανέλα της Ευρώπης!

 

 

Πρωτοσέλιδο της Equipe με τίτλο "Η μεγάλη ανατριχίλα" για την πρόκριση της Παρί επί της Ρεάλ Μαδρίτης. 

Στα ημιτελικά του Κυπελλούχων, η Παρί συνάντησε την Άρσεναλ των Σίμαν, Άνταμς, Ντίξον, Μπουλντ, Γουίντερμπερν, Μέρσον και Ίαν Ράιτ. Ένα σκληροτράχηλο σύνολο που έβαλε δύσκολα στον ενθουσιασμό και την φούρια των γηπεδούχων στο πρώτο ματς. Οι "κανονιέρηδες" προηγήθηκαν με τον Ίαν Ράιτ στο 35', με τον Ζινολά να απαντάει στο 50' σε ένα ματς με ελάχιστες φάσεις. 

 

 

Το τελικό 1-1 άφηνε άνοιχτούς λογαριασμούς, που οι δύο ομάδες θα ρύθμιζαν οριστικά στο "Χάιμπουρι". Λόγω των κανονισμών της εποχής εκείνης, η κάθε ομάδα μπορούσε να χρησιμοποιήσει μόνο 3 ξένους σε κάθε ματς. Η Παρί είχε τεράστιο δίλημμα καθ' όλη τη διάρκεια της σεζόν καθότι είχε 4 πρωτοκλασάτους ξένους. Τον "βράχο της άμυνας" Ρικάρντο Γκόμες, τον "μετρονόμο" της μεσαίας γραμμής Βάλντο, το "θωρηκτό" Τζορτζ Γουεά και τον νεοφερμένο της σταρ, Ραΐ. Στον καθοριστικό ημιτελικό με την Άρσεναλ, ο Αρτούρ Ζορζ αποφάσισε να αφήσει στις κερκίδες τον Γουεά και το πλήρωσε με τον αποκλεισμό μετά την ήττα 1-0 από μία Άρσεναλ που δεν ήταν καλύτερη αλλά πιο αποτελεσματική, με τον αναπόφευκτο Ίαν Ράιτ να κάνει την διαφορά με την κεφαλιά του 7ου λεπτού. 

Για δεύτερη συνεχόμενη σεζόν η Παρί έφτανε στην πόρτα ενός ευρωπαϊκού τελικού και, όπως αποδείχθηκε τα επόμενα χρόνια, δεν είχε καμία όρεξη να σταματήσει να ονειρεύεται. Άλλωστε, τρώγοντας έρχεται η όρεξη... 

 

Τα συνοπτικά αποτελέσματα μέχρι τον ημιτελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων.

 

 

Τα στατιστικά της σεζόν στην πορεία προς τους "4"

Παρά λίγο κυρίαρχοι: Η τρομερή Παρί των 90's (Part I | 1992-93)

    Βρισκόμαστε στις 16 Σεπτεμβρίου του σωτήριου έτους 1992. Η ιδιότητα της μητρός του υποφαινόμενου (στην ελληνική πρεσβεία στο Παρίσι) έχει συμβάλλει αποφασιστικά προκειμένου να βρεθώ στις θέσεις VIP του Πάρκου των Πριγκήπων για τον αγώνα του 1ου γύρου του πάλαι ποτέ Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ μεταξύ της Παρί Σεν Ζερμέν και του ΠΑΟΚ. Με επίσημη πρόσκληση και ένα γήπεδο σε απόσταση τριών στάσεων μετρό από το σπίτι μου, δεν υπήρχε περίπτωση να χάσω την ευκαιρία. Δεν μπορούσα όμως να φανταστώ τότε πως η παρουσία μου θα συνέπεφτε συγκυριακά με την εναρκτήρια παράσταση μίας ονειρεμένης ευρωπαϊκής πενταετίας για μία ομάδα που μετρούσε τότε μόλις 22 χρόνια ζωής. Μίας πενταετίας της οποίας το πρώτο και το... προτελευταίο θύμα έμελλε να είναι ελληνικές ομάδες και να παρίσταμαι δια ζώσης στην κερκίδα σε αμφότερες τις στιγμές τούτες.

Γράφει ο Gallos3bit

Κάποια στιγμή, η ιστορία αυτή έπρεπε να ειπωθεί διάολε! Αυτή η ομάδα δεν θεσπίστηκε όταν την αγόρασαν οι Καταριανοί. Έχει προλάβει να γράψει χρυσές σελίδες, να παρελάσουν από τις τάξεις της τεράστιοι μπαλαδόροι και να "αρρωστήσει" πολλά πιτσιρίκια με την πάρτι της. Και ας μην κατέκτησε ούτε τότε, ούτε και μεταγενέστερα το "ιερό δισκοπότηρο" του Τσάμπιονς Λιγκ, στην φετινή διοργάνωση του οποίου φαντάζει ως το μεγάλο αουτσάιντερ μετά την πρόσφατη πρόκριση επί της Λίβερπουλ με 4-1 στα πέναλτι μέσα στο "Άνφιλντ". Δώστε βάση λοιπόν σε όσα θα σας διηγηθώ...

Η Παρί Σεν Ζερμέν 1992-93 σε πλήρη παράταξη

Το εμπόδιο του ΠΑΟΚ αποδείχθηκε πολύ χαμηλό και ξεπεράστηκε με νίκη 2-0 στο πρώτο ματς και τον επεισοδιακό αγώνα της Τούμπας, που διακόπηκε στο 45' λόγω επεισοδίων, κατοχυρώθηκε με 3-0 στα χαρτιά στην γαλλική ομάδα και προκάλεσε τον πενταετή αποκλεισμό του ΠΑΟΚ από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Στους "32" η Παρί επικράτησε της Νάπολι του 42χρονου ανερχόμενου τότε προπονητή Κλαούντιο Ρανιέρι, η οποία δεν είχε προλάβει να ξεπεράσει την προ μηνών τιμωρία του Ντιέγκο Μαραντόνα. 

 

Η Άντερλεχτ στους "16" παραλίγο να αποτελέσει τον απρόσμενο δήμιο των "Παριζιάνων", με τον αναπληρωματικό σέντερ μπακ Κομπουαρέ να πετυχαίνει το χρυσό εκτός έδρας στο 76' του δεύτερου αγώνα. 

 

Εισιτήριο του υποφαινόμενου στο 0-0 του πρώτου αγώνα στο Παρίσι

Η μεγάλη στιγμή όμως έμελλε να προκύψει στους "8" κόντρα στην Ρεάλ Μαδρίτης. Η ήττα με 3-1 στο "Μπερναμπέου", με τον μετέπειτα προπονητή του Ολυμπιακού Μίτσελ να διαμορφώνει το τελικό σκορ στο 89', έμοιαζε καταδικαστική. Η ρεβάνς της 18ης Μαρτίου 1993 έσπασε καρδιές. Οι γηπεδούχοι προηγήθηκαν με τον Γουεά στο 33', και έψαχναν ένα γκολ για να πετύχουν το θαύμα. Ο Νταβίντ Ζινολά με το γκολ που βλέπετε παρακάτω, κέρδισε επάξια τον τίτλο του "El Magnifico" (ο Υπέροχος) στην ιβηρική χερσόνησο και έβαλε φωτιά στο Parc des Princes εννέα λεπτά πριν από το φινάλε του ματς.

To 3-0 του Βάλντο, ενός εγκεφαλικού 10ριου από την Βραζιλία που ήταν ο αφανής ήρωας της ομάδας, στο 87' έδινε πανηγυρικό τόνο στην πρόκριση της Παρί, παρουσία και του τότε Δημάρχου της Πόλης,  Ζακ Σιράκ, στις εξέδρες. Μόνο που ο Ιβάν Ζαμοράνο, με ένα "κρύο" γκολ στο 93' έστελνε το ζευγάρι στην παράταση και "πάγωνε" την ατμόσφαιρα ξαφνικά. Οι ανατροπές όμως δεν είχαν ακόμα τελειώσει! Ένα λεπτό αργότερα, στις καθυστερήσεις των καθυστερήσεων, o λυτρωτής με την Άντερλεχτ, Αντουάν Κομπουαρέ, πετυχαίνει το γκολ της ζωής του με κεφαλιά και "βαφτίζεται" Χρυσοκέφαλος στο πρωτοσέλιδο της επόμενης ημέρας της Εκίπ!

 

Το παράσημο στο πέτο για την "άσημη" στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις γαλλική ομάδα ήταν τεράστιο. Η Ρεάλ είχε στις τάξεις της παίκτες όπως ο Ιέρο, ο Προσινέτσκι, ο Μίτσελ, ο Μπουντραγκένιο και ο Ζαμοράνο. Α! Και ένα παλικαράκι 23 ετών, ονόματι Λουίς Ενρίκε, το οποίο 32 ολόκληρα χρόνια αργότερα φιλοδοξεί να γίνει φέτος ο άνθρωπος που θα οδηγήσει την Παρί στην γη της επαγγελίας!

Στα ημιτελικά, η επίσκεψη στο Τορίνο κόντρα στην Γιουβέντους ξεκίνησε με τον καλύτερο τρόπο (γκολ του "σεσημασμένου" Τζορτζ Γουεά), αλλά ο Ρομπέρτο Μπάτζιο με δύο γκολ διαμόρφωσε το τελικό 2-1. Οι "μπιανκονέρι", υπό τις οδηγίες του μπαρουτοκαπνισμένου Τζιοβάνι Τραπατόνι, εκμεταλλεύτηκαν την απειρία της Παρί και στο δεύτερο ματς, διπλασίασαν τις νίκες τους με τον "θεϊκό κοτσιδάκια" να κάνει και πάλι την διαφορά, και τους Παριζιάνους να ολοκληρώνουν την πορεία τους με εύφημο μνεία. 

 

Η "βέκια σινιόρα" έμελλε να επικρατήσει της Ντόρτμουντ με συνολικό σκορ 6-1 (3-0, 3-1) στους διπλούς τελικούς της διοργάνωσης και να κατακτήσει το τρόπαιο. Η Παρί Σεν Ζερμέν όμως είχε συστηθεί για τα καλά στο ευρωπαϊκό παλκοσένικο και όσοι δεν το συνειδητοποίησαν τότε έμελλε να το πληρώσουν ακριβά τα επόμενα χρόνια...

 

    

H πορεία της Παρί μέχρι τα ημιτελικά του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ 

Τα συγκεντρωτικά στατιστικά της ομάδας στην διοργάνωση