Οι προσθαφαιρέσεις του καλοκαιριού του 1993 ήταν ελάχιστες αλλά καίριες: Η διοίκηση της Παρί πρόλαβε πολλά ευρωπαϊκά "θηρία" και υπέγραψε τον Ραΐ Σόουζα ντε Ολιβέϊρα, αρχηγό και ηγέτη της μεγάλης Σάο Πάολο που κατέκτησε 2 συνεχόμενα Λιμπερταδόρες και το Διηπειρωτικό (προπομπός του Παγκοσμίου Κυπέλλου Συλλόγων) του 1992 νικώντας με 2-1 την Μπαρτσελόνα του Γιόχαν Κρόιφ. Ο μικρός αδερφός του Σόκρατες ολοκλήρωσε την σεζόν στη Λατινική Αμερική και προσγειώθηκε στην Πόλη του φωτός με λίγες εβδομάδες καθυστέρηση, μεταγγίζοντας το DNA του πρωταθλητισμού σε μία ομάδα που στο τέλος εκείνης της σεζόν θα πανηγύριζε το δεύτερο μόλις πρωτάθλημα της ιστορίας της.
Γράφει ο Gallos3bit
 |
| Ο Ραΐ στην παρουσίασή του με φόντο τον πύργο του Άιφελ |
Εκείνο το καλοκαίρι του 1993, η νηνεμία στις τάξεις της Παρί Σεν Ζερμέν ήταν σε πλήρη αντιδιαστολή με τον τυφώνα του σκανδάλου στις τάξεις της μεγάλης της αντιπάλου, της Μαρσέιγ, για την απόπειρα δωροδοκίας στο περιβόητο ματς Βαλενσιέν-Μαρσέιγ. Η Μαρσέιγ, που τον Μάΐο εκείνης της χρονιάς είχε κατακτήσει το πρώτο Τσάμπιονς Λιγκ στα χρονικά του γαλλικού ποδοσφαίρου, βρέθηκε στο επίκεντρο της δίνης συγκλονιστικών αποκαλύψεων που την οδήγησαν τελικά σε πρωτοφανείς ποινές: Η ΟΥΕΦΑ την απέκλεισε εκ προοιμίου από το Τσάμπιονς Λιγκ 1993-94 (παρά το ότι ήταν η εν ενεργεία κάτοχος του τίτλου), ενώ της απαγόρευσε παράλληλα να συμμετάσχει στο ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ καθώς και στο Διειπηρωτικό Κύπελλο. Στα τέλη εκείνου του Σεπτεμβρίου, η γαλλική ομοσπονδία αφαιρεί τον τίτλο του πρωταθλητή Γαλλίας της Μαρσέιγ για την σεζόν 1992-93 και τελικά, μετά από πολύμηνη και πολύκροτη δίκη, τον Απρίλιο του 1994 το αρμόδιο δικαστήριο θα αποφανθεί τον υποβιβασμό της ομάδας του προέδρου Μπερνάρ Ταπί, ενώ ένα χρόνο αργότερα ο τελευταίος θα καταδικαστεί πρωτόδικα σε 2 χρόνια κάθειρξης.
 |
| Η Παρί 1993-94 που έμελλε να στεφθεί πρωταθλήτρια Γαλλίας. |
Σε αυτό το ταραγμένο τοπίο, η αυτοκρατορία της Μαρσέιγ (που είχε πάρει πέντε σερί πρωταθλήματα) γκρεμίζεται με κρότο, και η Παρί Σεν Ζερμέν την διαδέχεται στο θρόνο της Ligue 1. Το γεγονός όμως ότι η "άσπονδη" αντίπαλος κατέκτησε ευρωπαϊκό τρόπαιο προκάλεσε μία... εμμονή στους παριζιάνους να πετύχουν και αυτοί κάτι αντίστοιχα σημαντικό προκειμένου να αποκτήσουν ανάλογο πρεστίζ. Και κάπως έτσι, μπήκαν με μεγάλες φιλοδοξίες στο Κύπελλου Κυπελλούχων εκείνης της χρονιάς.
Το ταξίδι ξεκίνησε από την Κύπρο, όπου ο ΑΠΟΕΛ αποδείχθηκε σκληρό καρύδι και παραλίγο να κάνει την αναπάντεχη έκπληξη. Σε ένα "σβηστό" ματς, η Παρί προηγήθηκε στο 77' με κεφαλιά του δεξιού της μπακ Ζαν Λικ Σασίς μετά από κόρνερ. Στις καθυστερήσεις όμως ο Γουεά υπέπεσε σε πέναλτι και χρειάστηκε μία εντυπωσιακή εκτίναξη του "αίλουρου" Μπερνάρ Λαμά για να διατηρηθεί το τελικό 1-0.
Στον επαναληπτικό, με τον Ραΐ να κάνει το ευρωπαϊκό το ντεμπούτο με τα νέα του χρώματα, η Παρί χρειάστηκε μόλις 14 δευτερόλεπτα για να ανοίξει το σκορ με τον Λε Γκουέν, και σφράγισε την πρόκριση με το τελικό 2-0.
Το εμπόδιο την ρουμάνικης Ουνιβερσιτατέα Κραϊόβα στους "16" ήταν πολύ χαμηλό για τους Κυπελλούχους Γαλλίας, όπως μαρτυράει και το συνολικό 6-0. Η μεγάλη πρόκληση όμως εμφανίστηκε στα προημιτελικά, με την Παρί να ξαναβρίσκει στο διάβα της την Ρεάλ Μαδρίτης! Οι "μερένχες" έψαχναν την εκδίκηση/ εξιλέωση μετά τον απίστευτο αποκλεισμό της προηγούμενης σεζόν στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ (κάντε κλικ εδώ για περισσότερες λεπτομέρειες). Η "συμμορία" του Πορτογάλου προπονητή Αρτούρ Ζόρζ δεν φοβόταν κανέναν πλέον και το έδειξε με την υπεροχή της μέσα στον "Σαντιάγκο Μπερναμπέου". Το τελικό 1-0 με το γκολ του Γουεά αδικούσε την εικόνα της Παρί, που στα χαμένα τετ α τετ των Ζινολά, Βάλντο και Γουεά στο δεύτερο ημίχρονο, "πέταξε" τη δυνατότητα να "κλειδώσει" την πρόκριση από το πρώτο κιόλας 90λεπτο.
Στις 15 Μαρτίου 1994, ο Λουίς Ενρίκε πάτησε για δεύτερη σερί χρονιά το χορτάρι του "Πάρκου των πριγκήπων" ως παίκτης της "βασίλισσας", 21 ολόκληρα χρόνια πρωτού ως προπονητής πλέον, οδηγήσει τους παριζιάνους στο Έβερεστ του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Στο 20ο λεπτό μάλιστα, ο 24χρονος τότε μέσος "έστρωσε" με το κεφάλι την μπάλα στον Ιέρο, που με σουτ - που κόντραρε στον Μπουντραγκένιο -ισοφάρισε την σειρά προσωρινά και αναπτέρωσε τις ελπίδες των "μερένχες" που είχαν γλυτώσει από του χάρου τα δόντια με το δυναμικό ξεκίνημα των γηπεδούχων. Στο 51' όμως ο κεντρικός αμυντικός της Παρί, Ρικάρντο Γκόμες, εκμεταλλεύτηκε την ασταθή απόκρουση του Μπούγιο στο φάουλ του Βάλντο και με κοντινή προβολή διαμόρφωσε το τελικό 1-1 και έστειλε την Παρί στα ουράνια των ημιτελικών, πετώντας εκτός συνέχειας για δεύτερη σερί χρονιά την πιο βαριά φανέλα της Ευρώπης!
 |
| Πρωτοσέλιδο της Equipe με τίτλο "Η μεγάλη ανατριχίλα" για την πρόκριση της Παρί επί της Ρεάλ Μαδρίτης. |
Στα ημιτελικά του Κυπελλούχων, η Παρί συνάντησε την Άρσεναλ των Σίμαν, Άνταμς, Ντίξον, Μπουλντ, Γουίντερμπερν, Μέρσον και Ίαν Ράιτ. Ένα σκληροτράχηλο σύνολο που έβαλε δύσκολα στον ενθουσιασμό και την φούρια των γηπεδούχων στο πρώτο ματς. Οι "κανονιέρηδες" προηγήθηκαν με τον Ίαν Ράιτ στο 35', με τον Ζινολά να απαντάει στο 50' σε ένα ματς με ελάχιστες φάσεις.
Το τελικό 1-1 άφηνε άνοιχτούς λογαριασμούς, που οι δύο ομάδες θα ρύθμιζαν οριστικά στο "Χάιμπουρι". Λόγω των κανονισμών της εποχής εκείνης, η κάθε ομάδα μπορούσε να χρησιμοποιήσει μόνο 3 ξένους σε κάθε ματς. Η Παρί είχε τεράστιο δίλημμα καθ' όλη τη διάρκεια της σεζόν καθότι είχε 4 πρωτοκλασάτους ξένους. Τον "βράχο της άμυνας" Ρικάρντο Γκόμες, τον "μετρονόμο" της μεσαίας γραμμής Βάλντο, το "θωρηκτό" Τζορτζ Γουεά και τον νεοφερμένο της σταρ, Ραΐ. Στον καθοριστικό ημιτελικό με την Άρσεναλ, ο Αρτούρ Ζορζ αποφάσισε να αφήσει στις κερκίδες τον Γουεά και το πλήρωσε με τον αποκλεισμό μετά την ήττα 1-0 από μία Άρσεναλ που δεν ήταν καλύτερη αλλά πιο αποτελεσματική, με τον αναπόφευκτο Ίαν Ράιτ να κάνει την διαφορά με την κεφαλιά του 7ου λεπτού.
Για δεύτερη συνεχόμενη σεζόν η Παρί έφτανε στην πόρτα ενός ευρωπαϊκού τελικού και, όπως αποδείχθηκε τα επόμενα χρόνια, δεν είχε καμία όρεξη να σταματήσει να ονειρεύεται. Άλλωστε, τρώγοντας έρχεται η όρεξη...
 | ||
| Τα συνοπτικά αποτελέσματα μέχρι τον ημιτελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων. |
 |
| Τα στατιστικά της σεζόν στην πορεία προς τους "4" |
