Το ψυχεδελικό διβδόμαδο είχε ξεκινήσει από τις 24 Ιουνίου. Ανήμερα των γενεθλίων μου ταξίδευα στην Λισαβόνα ως απεσταλμένος του "Ελεύθερου" (άνευ Τύπου), ευρισκόμενος από σπόντα στο "τσάρτερ της χαράς" του τότε Υφ. Αθλητισμού Γιώργου Ορφανού. Το μεθύσι της πρόκρισης της "γαλανόλευκης" στα προημιτελικά του Euro ήταν τόσο μεγάλο που η πολιτεία κάλυπτε τα έξοδα μετακίνησης και διαμονής προκειμένου τα media να μεταφέρουν στο έμπλεο περηφάνιας ελληνικό κοινό τον ιστορικό αγώνα του "πειρατικού" μας με την Γαλλία των Ζιντάν, Μακελελέ και λοιπών "πλουμιστών τρικολόρ" στο "Εστάντιο Ζοζέ Αλβαλάντε" της λουζιτανικής πρωτεύουσας.
Γράφει ο Gallos3bit
Στο τσάρτερ βρέθηκα ως ο νεαρός τυχερός επιλαχών, καθότι ο προϊστάμενος την "πάτησε" λόγω φθαρμένου διαβατηρίου και δεν μπορούσε να ταξιδέψει. Με την μητέρα μου να υπηρετεί στην πρεσβεία μας στη Λισαβόνα, οι πλανήτες ήταν ευθυγραμμισμένοι και τίποτα δεν με σταματούσε! Φεύ... Η μήτηρ δεν απήντησε ποτέ στις κλήσεις μου, ευρισκόμενη σε εκδρομή στην γειτονική Ισπανία και εκείνο το τριμήμερο, ότι πιο κοντινό σε ευχές άκουσα ήταν τα "γαλλικά" του αθυρόστομου συνομήλικου συναδέλφου Διονύση, με τον οποίο μοιραζόμασταν το δωμάτιο του Holiday Inn. Σε αγωνιστικό επίπεδο όμως, η αποστολή μου στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία, με τον Λισαραζού να θυμάται ακόμα την ντρίμπλα του Ζαγοράκη, τον Καραγκούνη να παίρνει κίτρινη κάρτα από τον Ζιντάν και την ομάδα του Ρεχάγκελ το ανέλπιστο εισιτήριο για τον ημιτελικό.
 |
| Το κουκλίστικο γήπεδο που δεν μπορούσε να πετάξει γόπα στο πάτωμα ο Διονύσης |
Την ίδια ώρα, ο Διονύσης μπορεί να έβριζε πατόκορφα καθώς το νεότευκτο γήπεδο δεν είχε αρκετά τασάκια για τα πέντε πακέτα τσιγάρα που κάπνισε από το άγχος του και να αισθανόταν άσχημα που θα πετούσε τις γόπες στο πάτωμα, παράλληλα όμως με "χειροτόνησε" μασκότ και γουρλή και ως εκ τούτου, έπρεπε να βρω τρόπο να παραβρεθώ και στον ημιτελικό. Μόνο που είχα προνοήσει και μεριμνήσει να εξασφαλίσω διαπίστευση από την ΟΥΕΦΑ μόνο για τον τελικό του Euro, και ο ημιτελικός με βρήκε στα πιεστήρια της εφημερίδας, στην οδό Αχιλλέως, να γράφω ότι προλαβαίνω ως διθυράμβους μετά το χρυσό γκολ του Δέλλα στα ελάχιστα λεπτά που είχα στη διάθεσή μου πριν να φύγει το φύλλο της Εφημερίδας για την επαρχία, στο μεγαλύτερο άγχος που μπορούσε να υπάρξει εκείνη την εποχή στον έντυπο Τύπο.
Με την διαπίστευση και την διαμονή (ελέω της μητρός μου που στο μεταξύ είχε επιστρέψει από την εκδρομή και επικοινωνήσει με το τέκνο της) εξασφαλισμένες, το μόνο που απέμενε για την περηφανή μου παρουσία στον τελικό του Euro 2024 δεν ήταν άλλο από το αεροπορικό εισιτήριο Αθήνα-Λισαβόνα. Την ίδια διαδρομή όμως έψαχνε παράλληλα να κάνει και όλη η υπόλοιπη Ελλάδα! Λυτοί και δεμένοι, ταξιδιωτικοί πράκτορες, δημοσιογράφοι και διπλωμάτες δεν αρκούσαμε για να βρούμε εισιτήριο που ήταν είδος πιο σπάνιο και από μονόκερο εκείνες τις ημέρες της εθνικής παράκρουσης.
Η παραμονή του τελικού με βρήκε λοιπόν να πίνω έναν καφέ σκέτη... πίκρα με τον παιδικό μου φίλο Μιχάλη κάπου στο Παγκράτι και να του λέω τον πόνο μου. Η τελευταία τηλεφωνική συνομιλία με τον Έλληνα εντεταλμένο της ΟΥΕΦΑ μου είχε προκαλέσει απελπισία: "Αν δεν μπορέσεις να έρθεις, αποδέσμευσε την διαπίστευσή σου γιατί αν δεν το κάνεις και δει το σύστημα ότι δεν μπήκες τελικά στο γήπεδο, θα σε 'μαυρίσει' και δεν θα μπορείς να πάρεις διαπίστευση στο μέλλον" ήταν η αυστηρή του προειδοποίηση. Με το που αποδέσμευσα την διαπίστευση, ωσάν να λύθηκαν ξόρκια και μαγγανίες, το αεροπορικό εισιτήριο ευρέθη! Μέσω Γερμανίας και άφιξης στην Λισαβόνα μία ώρα πριν από την έναρξη του τελικού. Μόνο που δεν είχα πια διαπίστευση....
Εκεί ξεκίνησε νέος κύκλος αγωνιωδών επαφών και η άκρη βρέθηκε μέσω της Πρεσβείας μας στη Λισαβόνα και των προσκλήσεων που δικαιωματικά είχε λάβει. Οι οποίες είχαν αρχικά δοθεί αλλού (καθότι είχα διαπίστευση) και χρυσοπληρώθηκαν για να καταλήξουν στα χέρια μου. Ο Μιχάλης παρακολουθούσε με ανοιχτό το στόμα το γεμάτο ανατροπές σενάριο και όταν κατά τις 10 το βράδυ εκείνου του Σαββάτου βρέθηκε η τελική φόρμουλα, τον άφησα σύξυλο για να τρέξω να ετοιμαστώ, καθώς η πτήση έφευγε στις 6 το πρωί.
Στην Λισαβόνα προσγειώθηκα εγκαίρως και άνευ άλλου απροόπτου. Ρούχα άλλαξα στις τουαλέτες μίας καφετέριας πλησίον του γηπέδου, πριν περάσουμε από τις τρεις ζώνες ελέγχου και φτάσουμε στον περιβάλλοντα χώρο της εξέδρας. Εκεί όπου ο ταξιθέτης μας συνόδεψε στις θέσεις μας αλλά για να μας αφήσει να κάτσουμε, έπρεπε να κόψει τα αποκόμματα των εισιτηρίων μας. Ο υπογράφοντας όμως ήθελε το εισιτήριο άκοπο, για να το κρατήσει ως ενθύμιο. Ο ταξιθέτης ήταν αρχικά ανένδοτος και νομίζαμε πως φτάσαμε σε έναν τίμιο συμβιβασμό όταν συμφωνήσαμε να κόψει το ένα από τα δύο εισιτήρια. Όταν όμως έκοψε το πρώτο και μετά με ύφος χιλίων καρδιναλίων ξέχασε την συμφωνία και ζήτησε και το δεύτερο εισιτήριο, μία διπλωματική ταυτότητα σε στιλ σήματος του FBI και ένα αίτημα να μας υποδείξει τον υπεύθυνό του τον βοήθησαν να αλλάξει γνώμη και να αποσύρει όλες τις πρότερες αντιρρήσεις του.
 |
Το εισιτήριο που, με μεθόδους FBI, γλύτωσε από του ταξιθέτη τα δόντια |
Τα υπόλοιπα εξελίχθηκαν σαν όνειρο: Ένας παλμός στην εξέδρα που κατάπιε τους οικοδεσπότες Πορτογάλους. Μία πίστη μεταφυσική στον θρίαμβο που ερχόταν. Ένα πανηγύρι δίχως προηγούμενο μέσα στα στενά της Λισαβόνας, με τους ντόπιους να μας δίνουν ιπποτικά συγχαρητήρια και να με κάνουν να αναρωτιέμαι τι θα γινόταν αν έβγαιναν να πανηγυρίσουν εκείνοι αντίστοιχα στο Σύνταγμα και την Ομόνοια. Η συμπλήρωση 2,5 ημερών αυπνίας από το Σάββατο πριν από το ταξίδι μέχρι την Δευτέρα το μεσημέρι που η υπερένταση κόπασε και οι σφυγμοί επανήλθαν στο κανονικό. Με ποιόν τρόπο στάλθηκε η ανταπόκριση στην εφημερίδα στην Αθήνα, ούτε που θυμάμαι.
Το ταξίδι της επιστροφής ήταν γεμάτο αλαλάζοντες συμπατριώτες που είχαμε ζήσει τον θρίαμβο σε ένα παράλληλο σύμπαν από αυτό των όσων γιόρταζαν επί σειρά ημερών στους ελληνικούς δρόμους. Ο Διονύσης έριξε αμέτρητες "φάπες" στην μασκότ ως επιβράβευση όσων πέτυχε. Και οι ευθυγραμμισμένοι πλανήτες που λέγαμε, έκαναν το καλύτερο και πιο περιπετειώδες δώρο γενεθλίων που μπορούσα ποτέ να φανταστώ.
